Sokakların adı yok

Sokakların adı yok

Sokakların adı yok 
Bir ben mi varım burada böyle 
Burada benim adım yok 
Sokaksın sen bana, sığındığım 
Sesim yok, ihbarım cılız 
Devletin adı yok. 

Bizi burada böyle bırakıp gittiler 
Biz burada böyle sokaksız kaldık 
Bütün bir şehir yağdı arkandan 
Haber bültenlerinde bir muamma 
Ne zamandır adı yok huzurun 
Ve bir ilah gibi gözlerin izliyor beni 
Doğmuyor güneş, şavkın adı yok. 

Köşe başlarında çocuk cesetleri 
Sekiz, on, on iki, on beş yaşında 
Reşit olmamış gelinlikli kızlar 
Yetmiş yaşında pezevenge gelin gidecekler 
Ah ne dinin, ne ahlakın adı yok. 

Ben bir kıyı kentinde durmuşum böyle 
Kah göl demişim kah Umman olmuşum 
Van gölünün etrafında yarım tur atmışım 
Sonra yüzümü sevdiğime dönmüşüm 
Bir fotoğraf karesinde ölümsüz kalmışım 
Yüzümün gülen yanı karede yok 
Kimseler bilmese de ben biliyorum 
Fotoğrafı ölümsüzleştiren göz senin gözün 
Kaç zamandır bakıyorum aynalara 
Yakalayamadım aynı tebessümü 
Camların arkasından kimler geldi kimler geçti 
Bir senin gölgen düşmedi sokak lambasının ışığına 
Kimseler bilmese de ben biliyorum 
Ah sevgili, mutluluğun adı da resmi de yok 
Belki bir fotoğraf karesi, hepsi o kadar. 

Durdum, bekliyorum, 
bir deli efkar dilimde 
Zikir oldu çağırışım, 
Gel, gel, gel.

0 YORUMLAR

    Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...
YORUM YAZ