Mualla insanlar orospu olmuş

Mualla insanlar orospu olmuş

Üç günlük dünyanın dördüncü günündeyim

Aklım perişan

Şakaklarımda gidip gelen bir medcezir

Bilmiyorum ben kendimi kimlere anlatsam

Susuyorum…

 

Bütün lehçeler siliniyor hafızamdan

Üstüme bir serkeşlik siniyor

Anlatamıyorum

Yaralarım var, şerefsizim var

İyileştiremiyorum

Beni burada unutun

Ben başımın çaresine bakarım

Kaçın kendinizi kurtarın

Şakaklarım zonkluyor

Susmuyor çığlıklarım

Çoğalıyorum

Azalırken çoğalıyorum

Bunu bana anlatmayın

Sahipsizim yoldaşlarım, arkadaşlarım, sırdaşlarım

Kime sırtımı versem, sırtımda bıçak yaram, hikayem yarım

Sonsuz bir ilkbaharın ortasında yaprak döküyorum

Seni kimselere soramıyorum

Hoş, senin kim olduğunu da bilmiyorum

Bir hayırlı cümle duysam, orada son nefesimi veririm oysa

Kimseye bir şey diyemiyorum

Yaralıyım, yarımım, arkasızım…

Hüznümün tarifi yok arkadaşlarım

Yalanlarla örselendim çokça, bunu anlatamam

Aldatıldım, yalanlarla kandırıldım

Bu da benim çocuk yanım

Ne yapayım…

aldanmaya, kandırılmaya çok muhtacım

Ama böylesi değil…

 

Benim kalemimden başka silahım yok

Bunu size nasıl anlatayım

 

Hiç kimse göründüğü gibi değil

Bunu çok geç anladım

Bunu her seferinde çok geç anlıyorum

Ben sevmelerin ve sevilmelerin acemisiyim

Kim ne derse, hemen inanıyorum

Sonra azalıyorum

Sonra sahipsiz kalıyorum

Sonra nasıl anlatsam, bana bile kalmıyorum

 

Mualla insanlar orospu olmuş

Kandırıyorlar gençliğimizi

Allah belalarını versin diyorsun ama deme

Vermiyor, biliyorum…

0 YORUMLAR

    Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...
YORUM YAZ