Kendi Düşen! ..

Kendi Düşen! ..

Gülüşüne kırk yıllık ömrümü heba ederim
Düşünmek seni satır aralarında
Bir imgenin içinde saçlarının paragrafında
Yârim salmış hüznünü akşamın koynuna
Aldırma, gün ardına bakmada
Doldur saki
İçmezsem güzelleşmiyor dünya

Özlemek şiir oluyor en sonunda
Bırak sarılayım, kapat gözlerini dursun dünya
Git sen, durma!
Eşeklik bende kalsın
Özlemekse deniz olur en fazla
Arada bir kudurur, çok geçmez durulur
Bir de yakamoz düştüğü zaman
Doldur saki
İçmezsem gülmüyor dünya

Yağmur yağıyor ahmaklığımıza
Sırtını dönüyor gökyüzü, ağlama
Rüzgâr gülüyor farkında değilsin
Git sen, durma!
Eylülsün artık haziranlardan artan
Zalimlik de yakıştı bakışlarına

Rüzgâr benim ellerimle okşuyor saçlarını
Güneşle her sabah doğan odana
Ve gözünün elasını ortaya çıkaran
Ayrılıktan dem vurma vaktidir
Yine sen git, durma!
Sen gidersin ay gelir, aldırma
Doldur saki
İçmezsem dönmüyor dünya

Nasılsa gelmeyeceksin, sevmeyeceksin
İçmek de günah nasıl olsa
Ölmek suç değil ya
Doldur saki
İçmezsem susmuyor dünya
Şair aşkı yazmak değil yaşamak ister saki…

İşte o zaman yârin gözlerine gömün beni
Gözyaşlarının bereketinde yeşereyim yeni bir aşka…
Ağla, şair nasılsa aşkı yaşayamıyor
Ağla, kendi düşene ağlamak yakışıyor…

Osman Coşkun


Kayıt Tarihi : 3.9.2009 00:07:00

0 YORUMLAR

    Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...
YORUM YAZ